Abdul El-Sayed's overwinning in Michigan is een nederlaag voor de pro-Israëlische groep AIPAC | Vanity Fair

Ooit betekende de geldkanon iets. In het Citizens United-tijdperk hebben buitenstaande groepen zich over het land verspreid, overstromen ze hun voorkeurskandidaten met miljoenen dollars en bedekken ze de ether met advertenties, vaak genoeg om de overwinning te verzekeren.

Maar in de bloedige strijd tussen twee Democraten die strijden om een Senaatszetel in Michigan, leed de politiek met grote bedragen een nederlaag. Buitenstaande groepen gaven meer dan $63 miljoen uit ter ondersteuning van Haley Stevens, een kandidaat gesteund door het establishment, waarmee het bedrag dat aan haar tegenstander werd uitgegeven, een brutale progressieve genaamd Abdul El-Sayed met een veel kleinere oorlogskist van negen keer minder, overtrof.

In deze primaire verkiezing werd buitenstaand geld een campagnekwestie. El-Sayed, een voormalig gezondheidsfunctionaris en Rhodes-geleerde, vertelde kiezers dat hij de grote geldsommen in de politiek zou aanpakken en wees regelmatig op de betrokkenheid van de American Israel Public Affairs Committee. De belangrijkste super PAC van de belangenbehartigingsgroep gaf een recordbedrag van $31,7 miljoen uit om Stevens te helpen verkiezen, die zichzelf een "trotse pro-Israël Democraat" noemt, en om El-Sayed te verslaan, die een van de meest vocale critici van Israël is en de oorlog in Gaza een genocide noemt. Het was de duurste Democratische primaire ooit.

Deze progressieve overwinning in een paarse staat, hoe smal ook, toonde aan dat grootschalige uitgaven geen garantie voor succes zijn. Maar het roept ook de vraag op hoe giftig AIPAC is geworden onder Democratische-primair kiezers. Op verkiezingsdag, als je de kabelnieuws aanzette, werd je begroet door een gestage stroom kiezers die campagneverslaggevers vertelden dat AIPAC de reden was dat ze El-Sayed steunden.

Lees Partij Dieren: Een brief uit de achterkamers, barkrukken en bacchanalen van Washington, DC - met exclusieve rapportage, interviews en analyse.

"Men zou kunnen betogen dat de $32 miljoen van AIPAC niet alleen faalde om Stevens te helpen," zei Pod Save America-presentator en voormalig Obama-schrijver Jon Favreau, "maar diende als de meest effectieve aanvalslinie voor haar tegenstander."

De groep, die in de loop der jaren steeds actiever is geworden in primaire campagnes, belichaamt twee kwesties die Democratische primaire kiezers hebben gemotiveerd: een groeiende afkeer van geld in de politiek en een kentering tegen Israël. El-Sayed hamerde op beide thema's, miste zelden een kans om ze te verbinden. Op zijn bijeenkomsten herhaalden zijn supporters vaak een geldinvocatie: "Geld uit de politiek! Geld in je zakken!"

AIPAC werd voor het eerst gelanceerd in de jaren '50 als een bipartij-lobbyorganisatie die sterkere banden tussen de Verenigde Staten en Israël zocht. Het organiseerde reizen voor Amerikaanse politici om Israël te bezoeken en heeft kandidaten gesteund die het land steunen. Het bood geen directe financiële steun aan kandidaten tot 2021, toen het een super PAC lanceerde dat kandidaten steunde die Israël steunden en zijn critici aanviel, vooral in Democratische primaries. Aangezien Amerikanen hun mening over de Israëlische regering hebben verslechterd, is veel van die boosheid gericht op AIPAC.

"De cijfers van AIPAC zijn in slechts de laatste twee jaar als een steen naar beneden gevallen onder Democraten," vertelt CNN-datadeskundige Harry Enten aan Vanity Fair. "Het percentage Democraten dat zegt dat de steun van AIPAC voor een kandidaat hen minder waarschijnlijk maakt om op hen te stemmen is in slechts een paar jaar gestegen van ongeveer een derde tot meer dan de helft nu." Israël, voegt Enten eraan toe, is "op dit moment een scheldwoord in Democratische primaries." De goedkeuring voor het land onder Amerikanen, merkt hij op, "is meer dan 50 punten gedaald ten opzichte van waar het ooit was (afhankelijk van wanneer je het huidige moment vergelijkt)."

Er zijn voldoende aanwijzingen dat AIPAC dit zelf begrijpt. De super PAC die het grootste deel van de uitgaven in de race heeft behandeld, heeft de komisch eufemistische naam "United Democracy Project". The New York Times meldde deze week dat bijna geen van de advertenties gefinancierd door AIPAC Israël noemt.

AIPAC verloor niet elke gok op dinsdagavond. Cori Bush, de voormalige congresvrouw die uit het Huis werd gezet nadat AIPAC meer dan $9 miljoen had uitgegeven om haar te verslaan in 2024, verloor opnieuw op dinsdagavond in haar poging om haar zetel terug te winnen van vertegenwoordiger Wesley Bell (D-Mo.), die dit keer $2 miljoen aan steun van de groep verdiende. Bush rekende ook af met haar eigen bagage die niets met AIPAC te maken had.

De conclusie zou kunnen zijn dat de kwaliteit van de kandidaat ertoe doet. El-Sayed was geen one- (of twee-) themakandidaat, en hij speelde in op de vaak geuite wensen van de Democratische basis op een manier die zijn kandidatuur van obscuriteit naar nationale prominentie katapulteerde, zelfs toen partijleiders - van Senator Chuck Schumer tot gouverneur Gretchen Whitmer van Michigan - probeerden zijn opkomst te dwarsbomen. Democratische kiezers blijven zeggen dat ze een vechter willen - hier is een kandidaat die er zelfs een uitziet. Zijn campagne-uniform is een biceps-huggend zwart T-shirt, en op verkiezingsdag pochte hij tegenover een verslaggever over zijn gewichtheffersstatistieken op Whoop.

El-Sayed voert campagne in een kenmerkend zwart T-shirt dat zijn spiergroei laat zien.

Zijn heterodoxie heeft hem misschien ook geholpen: hij is een progressief die zich trots een kapitalist en patriot noemt. Hij steunde een zorgverzekering voor een enkele betaler terwijl hij zich distantieerde van de DSA. En net als veel Democraten die meegenomen werden in het revolutionaire enthousiasme van 2020, geeft hij nu toe dat zijn steun voor beleid zoals het defunderen van de politie dom was.

Na een strijdvolle voorverkiezing willen sommige aanhangers van El-Sayed dat hij de handschoenen uit houdt op weg naar november. Hasan Piker, de extreemlinkse streamer die met hem campagne voerde in Michigan, zei dinsdagavond tegen zijn kijkers: "Iedereen die zegt, 'Abdul heeft een fuck-ton aan werk te doen om bruggen te herstellen,' hier is de fucking take-nuke voor jullie: Jullie zijn allemaal ongelooflijk islamofobe stukken stront. Jullie hebben letterlijk maandenlang de dude een fucking terrorist genoemd."

Tijdens een toespraak tot zijn aanhangers op verkiezingsavond klonk El-Sayed veel verzoenender. "Ik wil aan ons allemaal vragen, als we nadenken over waar we nu naartoe gaan, altijd genereus in de overwinning te blijven," zei hij. "Laten we samenkomen om een beweging te bouwen die nog groter is."

AIPAC, na zijn historische nederlaag, lijkt niet ontmoedigd. Politico's Adam Wren meldde onlangs geruchten onder operatoren dat de groep tot $90 miljoen zou kunnen storten om de Republikeinse kandidaat, door Trump gesteunde voormalige congreslid Mike Rogers, te steunen. AIPAC heeft eerder aan Rogers gegeven; het was de grootste donor tijdens zijn Senaatscampagne in 2024, waarbij $515.000 werd uitgegeven. Uiteindelijk verloor hij van de Democraat Elissa Slotkin.

In een verklaring aan Vanity Fair zei AIPAC-woordvoerster Deryn Sousa dat er nog geen officiële beslissing is genomen over de uitgaven in de race, maar dat de groep "vastbesloten blijft ervoor te zorgen dat kiezers Dr. El-Sayed en zijn radicale anti-Israël-agenda in november afwijzen."

Dit artikel is bijgewerkt met een opmerking van AIPAC.

RFK Jr.'s Kookshow Is Nog Bizarder Dan Je Je Kon Voorstellen

Welkom bij het Bloed doordrenkte Feministische Romantiek van Monster: Het Lizzie Borden Verhaal

De "No-Makeup Makeup" Look Is Op zijn Retour

Andrew Tate Was de Held van Trumpwereld. Is Dat Veranderd?

Een "Top Eén Procent" Vagina Is het Nieuwste Statussymbool in Langlevende Kringen

Hoe Ik Mijn Leven Opblies. (Of, de Affaire van Gavin Newsom)

Overlevenden van Jeffrey Epstein, in Hun Eigen Woorden

De 25 Beste Films op Netflix om te Bekijken Deze Augustus

De 10 Grootste Updates van de Odyssee Van Homer's Oorspronkelijke Tekst naar de Laatste Film Van Christopher Nolan

Een All-Amerikaanse Tragedie: Het Verhaal van Brandon en Candice Miller

Uit het Archief: Wat Katie Holmes Niet Wist